Instytut Edukacji Logopedycznej - Instytut, dzięki specjalistom, których zatrudnia prowadzi szeroko rozumianą terapię wszelkich zaburzeń komunikacji.
« Powrót
Metoda werbo-tonalna 2018-03-09 10:11 

Jest to metoda, którą można stosować od razu po narodzeniu! Polecana jest szczególnie do terapii z małymi dziećmi z niedosłuchami, ale może być także wprowadzona u dzieci zdrowych. Opracował ją w latach 50-tych, prof. Peter Guberina w Chorwacji. Metoda stworzona została z uwzględnieniem badań rozwoju mowy dzieci słyszących, przede wszystkim istotny jest w niej wpływ rytmu, intonacji oraz aktywności motorycznej.

Metoda ta polega na korzystaniu z makroruchów (ruchy całego naszego ciała) w celu przełożenia ich na mikroruchy (ruchy narządów artykulacyjnych).


Dzięki tej metodzie rozwijane są kolejne funkcje słuchowe, a dzieci w przyjemny sposób mają możliwość nauczenia się komunikacji werbalnej. Jednymi ze skutecznych działań w metodzie werbo-tonalnej są zabawy fonetyczne, które pozwalają zainicjować odpowiednie etapy rozwoju mowy u dzieci z głębokimi uszkodzeniami słuchu. Nie pojawiają się one samoistnie, dlatego tak ważna jest nasza pomoc, a są to: gaworzenie oraz wokalizacja.

Wykorzystywane są do nich konkretne przedmioty, z których większość mamy w domu lub możemy sami wykonać. Przedmioty te wprawiane są w ruch. Nadrzędną zasadą dobierania przedmiotów jest zasada mówiąca o tym, że makroruch ma pomagać w wywołaniu konkretnego mikroruchu potrzebnego do realizacji danej głoski.


Jedną z ważniejszych zasad jest, RUCH = DŹWIĘK, jeśli nie ma ruchu, nie ma dźwięku. Oznacza to, że podczas ruchu konkretnego przedmiotu wypowiadamy przyporządkowaną mu głoskę, gdy przedmiot przestaje się ruszać, przestajemy. Powtarzając wielokrotnie daną zabawę, oczekujemy spontanicznej aktywności dziecka i zrealizowania danej głoski. Przedmiotami, które stosujemy są między innymi: pompon, chusta, bączek, dwa kubeczki połączone ze sobą gumką, czy trzy duże klocki jednego koloru. Część ćwiczeń z powodzeniem wykonywana jest z dziećmi, które jeszcze nie siedzą, są to np.
ćwiczenia samogłoski A i O.

 

Przykładowe ćwiczenie:
Dziecko leży na plecach, ruszamy pomponem wzdłuż ciała dziecka, śpiewając: „aaaa”, a następnie kręcimy pomponem dookoła, śpiewając: „ooo”. Rzucamy pompon za swoje plecy, trzymając go za sznurek, pociągamy, mówiąc: „O! O!” przy każdym pociągnięciu. Kiedy ostatni raz pociągamy za sznurek, a pompon pojawia się przed oczami naszymi i dziecka, cieszymy się, mówiąc: „AAAAA!”.


W trakcie terapii dziecko powinno zacząć kojarzyć poszczególne przedmioty z konkretnym dźwiękiem, wydawać dźwięki, a także domagać się np. samodzielnego pociągnięcia za sznurek (co mu umożliwiamy).

Na zajęciach rodzice uczą się konkretnych ćwiczeń, które następnie z powodzeniem wykorzystują w domu, w trakcie spędzania czasu z dzieckiem, umożliwiając mu efektywną terapię w trakcie przyjemnej zabawy. Ćwiczenia w domu mogą być prowadzone także przez starsze rodzeństwo, co umożliwia interesujące spędzanie wspólnego czasu przez dzieci.

Bibliografia:
1. Wiedza zdobyta na szkoleniu z metody werbo-tonalnej prowadzonym przez mgr Agnieszkę Dziedzic
2. http://www.logopedia.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=2294&Itemid=37
3. Surdologopedia teoria i praktyka, red. Ewa Muzyka-Furtak, Harmonia 2015

 

Opracowała:
Agnieszka Zielińska



Dodaj komentarz:

*

*

*

*

*

(c) revolweb captcha


Brak komentarzy
Harmonogram szkoleń Załóż konto }